Heiðin hugsun á aldrei betur við en á okkar tímum og er byggð á þrem gildum:
Ábyrgð á sjálfum okkur, orðum okkar og gerðum. Við berum einnig ábyrgð á móður okkar Jörðinni og framtíð barna hennar.
Heiðarleiki gagnvart okkur sjálfum og þeim sem við umgöngumst.
Heiðni er í raun lífsstíll og trú hins frjálsa anda og skýrrar (heiðrar) hugsunar. Heiðnir menn trúa á æsi, vættir, stokka og steina og/eða mátt sinn og megin. Í heiðni eru engar kennisetningar og í raun er heiðnum mönnum leyfilegt að trúa á það sem þeir vilja og haga sínum trúarathöfnum eins og þeim sjálfum hentar meðan það brýtur ekki í bága við landslög. Allflestir trúa þó á goðin og þau öfl sem þau standa fyrir og í Hávamálum og Snorra Eddu er að finna flest undirstöðu atriði heiðninnar.
Heiðið fólk er ekki “guðhrætt”
Við fæðumst ekki syndug og þörfnumst ekki frelsunar heldur skilnings á lífinu og okkur sjálfum. Heiðið fólk afneitar því að guð/ir dæmi mennina á forsendum trúarbragða. Við og samferðamenn okkar í lífinu dæmum okkur sjálf og arfleifðin lifir. Við trúum því að hver maður sé hvorki betri né verri en annar, en það er á okkar ábyrgð að stjórna kringumstæðunum og gera það besta úr þeim.
Gott og illt eru ekki andstæður heldur sitt hvor hliðin á sama peningnum og okkar að velja hvor hliðin snýr upp. Okkur ber að vera meðvituð um gerðir okkar og við heiðingjar leitumst við að lifa í sátt við náttúruna og öflin í kringum okkur.
Heiðnir menn líta á guði sína sem jafningja
Goðin eru tákn fyrir viss öfl í manninum og umhverfinu. Guðir og gyðjur hafa hvert sinn persónuleika sem mótast af góðum og slæmum eiginleikum rétt eins og hjá okkur mönnunum. Við lærum að þekkja goðin, greina eiginleika þeirra og velja á milli þeirra. Hver og einn bindur tengsl við guð/guði sem falla honum í geð og höfða með einhverjum hætti til hans. Guðir og gyðjur eru jafnrétthá og jafndýrkuð og í þeim getum við fundið bæði góða eiginleika til að hafa að leiðarljósi og aðra sem við ættum að forðast.
Í hringnum er kross sem táknar margt í náttúrunni m.a. höfuðáttir, frumkrafta og árstíðir.
Annað áberandi tákn heiðninnar er hamar Þórs; Mjöllnir. Hamarinn er voldugt tákn verndar og styrks. Í honum felast margar myndir s.s. sköpun/eyðing, karl- og kventákn, vopn til árása og vernd gegn þeim, auk þess sem hamarinn er vígslutákn.
Ýmsir hlutir og dýr fylgja goðunum og í þeim eru fólgin merkileg tákn um ýmsa eiginleika og krafta sem hér væri of langt mál að þylja upp. Þess í stað koma hér nokkur orð um goð og gyðjur og það sem einkennir þau.
------
ÓÐINN alfaðir
Óðinn er elstur og æðstur guða. Hann er Guð visku og rúna, mikill galdrakarl og bragðarefur, faðir allra hinna. Ferðast um alla heima, stundum í dulargervi og gekk undir fjölda nafna. Óðinn átti hásæti; Hliðskjálf en þaðan sá hann til allra heima og gat fylgst með athæfi allra. Svolítið eins og kóngur, tengdur hernaði og skáldskap (sbr. Hávamál), gaf annað auga sitt og fékk viskuna úr Mímisbrunni, hékk níu nætur á tré lífsins. Hrafnarnir Huginn og Muninn, hesturinn Sleipnir, úlfarnir Geri og Freki, svínið Sæhrimnir sem étið var á hverjum degi i Valhöll eru allt fylgjur Óðins. Hann á einnig gullhringinn Draupni. Egill Skalla-Grímsson blótaði Óðinn, enda sjálfur galdrakarl hinn mesti.
ÞÓR
Þrumuguðinn, Ása-Þór er minn maður
Hinn sterki sonur Jarðar, vinur og verndari manna. Heiðarlegur, traustur og trúr. Ver bæði guði og menn fyrir öllum hættum og í stöðugum ferðum við að gæta og vernda. Til hans er leitað í vanda, andlega og veraldlega. Hann ferðast með hafrana tvo Tanngrisni og Tanngjóst spennta fyrir vagn sinn, át þá að kveldi en þeir risu upp heilir (uns Þjálfi braut bein annars þeirra). Hamar hans Mjöllnir er bestur gripur meðal manna og ása og er hann sveiflar honum kveða við þrumur og eldingar. Megingjarðir spennir hann um sig til að vaxa ásmegin, járnglófa ber hann til að halda á hamrinum. (Hamarinn er verndargripur og helsta tákn allra heiðinna manna). Þór býr í höll sinni Bilskirni, kona hans er Sif og börn Þórs: Magni, Móði og Þrúður. Mikið elskaður og skírt í höfuðið á honum. Guð flestra Íslendinga að fornu og nýju.
FREYR
Frjósemis- og jarðarguð, tákn lands og býla og vanaættar, sonur Njarðar. Freyr stýrir regni, sól og ávexti jarðar. Freyr ríður geltinum Gullinbursta. Freyr er “góður”, grætir engan, hann á Skíðblaðni, skip sem mátti brjóta saman og sverð sem vóg sjálft, en gaf það fyrir ástina á Gerði Gymisdóttur. Ein fegursta ástarsaga Eddana er um ást Freys á Gerði og er hún gjarna sögð við Vetrarsólstöður sem eru mesta hátíð heiðinna manna. Hann býr í Álfheimum sem var tannfé hans.
FREYJA
Ástar- og frjósemisgyðjan, tákn hinnar frjálsu konu og vanaættar, systir Freys. Freyja á brisingamen, ketti tvo, Högna og Þófna sem draga vagn hennar og fjaðurham á hún einnig. Freyja grætur fallnar hetjur og á hálfan val á móti Óðni. Hún átti Óð sem síðan hvarf henni og þau dóttur er Gersemi hét eða Hnoss
FRIGG FJÖRGYNSDÓTTIR
Hin trausta og sterka, verndari heimila og hjónabanda, ásaættar. Frigg er stjórnandi (eiginkona og trúnaðarvinur Óðins) og næstráðandi í Ásgarði, móðir Baldurs. Þjónustur hennar eru Fulla og Gná og veit Frigg öll örlög.
IÐUNN
Verndari gullnu eplanna og æskublómans, ljóðræn (eiginkona Braga)og rómantísk. Iðunni var rænt af jötninum Þjassa en bjargað af Loka.
NJÖRÐUR
Sjávarguð og auðugur, sá sem stillir vinda og stýrir sjó. Sjómenn blótuðu hann oft og sérlega í upphafi ferða til góðrar ferðar og afla. Faðir Freys og Freyju og giftur Skaði en hjónaband þeirra var meini blandið vegna þess hversu ólík þau voru.
TÝR (þýðir guð)
Hinn hugrakki og djarfi guð, vitur, spakur og yfirvegaður. Einhenti guðinn sem fórnaði hönd fyrir hina guðina í kjaft Fenrisúlfs. Týr hefur sigur í orrustum og keppnum, hraustmenni og keppnismenn elska hann og blóta.
BALDUR
Hinn hvíti guð, sá góði, fagri og líknsami. Sonur Óðins og Friggjar, kona hans er Nanna. Ekkert vann á honum nema mistilteinn og Höður hinn blindi bróðir hans drap hann óvart fyrir áeggjan Loka. Þeir bræður munu byggja upp nýjan heim eftir Ragnarök.
SIF
Móðurímyndin; móðir barna Þórs en einnig Ullar. Hin milda með fagra, síða hárið sem stundum var talið tákn kornakurs sem skorinn er, en ætið vex aftur.
SKAÐI
Dóttir jötunsins Þjassa er Þór drap, hún fékk að velja goð sem föðurbót en villist á Nirði og Baldri og varð því eiginkona Njarðar, Veiðigyðja og fjallafari, íþróttakona og sjálfstæðishetja.
EIR
Grasakona og læknirinn besti, en stundum einnig kölluð valkyrja. Eir er hjálpin í neyð og heitið á hana til lækninga; sú sem eirir.
BRAGI
Skáldið og ljóðameistarinn, þekktur af orðsnilld og speki. Skáldskaparguð og guð menntamanna. kona hans er Iðunn
LOKI
Loki Laufeyjarson er hinn breyski hrekkjalómur guðanna sem kom þeim sífellt í klandur, en var látinn leysa vandann jafnóðum. Faðir óvina goðanna (Fenrisúlfur, Miðgarðsormur og Hel). Trúðurinn snjalli sem gat breytt sér í ýmissa kvikinda líki. Endaði þó illa sbr. eitrið úr orminum sem draup yfir hann eftir ragnarök en Sigyn eiginkona hans situr með ker yfir honum til varnar.
HÖÐUR
Hinn blindi guð sem óvart drap bróður sinn Baldur og var gabbaður af Loka.
HEIMDALLUR
Sá guð er gætir brúarinnar milli Ásgarðs og Miðgarðs (mannheima) Bifrastar. Hann átti níu mæður og talinn forfaðir allra manna.
ULLUR
Vetrarguðinn fór um fjöll á skíðum. Sjálfstæður, einbeittur, hraustur og fagur. Stjúpsonur Þórs og ferðaðist með Óðni sjálfum.
GERÐUR GYMISDÓTTIR
(Uppáhald hjá mér) sólartákn, hin fagra og sterka, sögupersóna í einni fegurstu sögu Eddu – Skírnismálum og eiginkona Freys, jötnaættar, móðir Fjölnis
GEFJUN
Svolítið óljós karakter, sumir segja jarðyrkjugyðja, sumir segja annað nafn yfir Frigg eða Freyju. Breytti sonum sínum í uxa fyrir plóg sinn.
SIGYN
Eiginkona Loka, sú sem miskunnar honum, fórnfús og hljóð. Hún og Frigg grétu örlög heimsins við Ragnarök.
NANNA
Talin ein af ásynjum. Kona Baldurs, hin blíða, sprakk af harmi er hann var veginn. Móðir Forseta.
SJÖFN
Gyðja líkamlegra ásta og elskhuga.
LOFN
Hin ljúfa og milda sem komst upp með umgang við menn vegna gæsku sinnar.
SYN
Gyðja þinga og mannamóta, gætir dyra í Valhöll og er vendargyðja.
VÁR
Gyðja eiða og samninga milli karla og kvenna og á hana er heitið við hjónavíglsur. Hún hefnir einnig svika.
(HEL, gyðja þeirra dauðu, hálf blá, hálf hörundslit, dóttir Loka)
SKAPANORNIRNAR sitja undir lífsins tré og vefa okkur lífsvefinn okkar, þær nota til þess þræði, fortíðar, nútíðar og framtíðar:
URÐUR, tákn fortíðar og erfða frá forfeðrum okkar andlegra og veraldlegra
VERÐANDI, tákn nútímans og þess sem við tileinkum okkur frá samferðamönnum og umhverfi
SKULD; tákn viðbragða okkar og gerða í framtiðinni
Jötnar. Stórir og ljótir- ríkir (tröll, skessur og risar í þjóðtrú) Jötnarnir bjuggu flestir í jötunheimi. Þór berst einn við þá og ver okkur gegn þeim. Höfðu áhuga á ásynjum og fleiru sem tilheyrði ásum.
Ýmir er frumjötunninn, hann er forfaðir allra Jötna. og undirstaða alheimsins en úr líkamshlutum hans er heimurinn gerður.
Bestla Bölþornsdóttir er móðir Óðins, Víla og Véa og kona Burs. Hún var formóðir guðanna og forspá.
Bur Búrason er faðir Óðins, Víla og Véa.
Angurboða var frilla Loka og móðir Fnerisúlfs, Miðgarðsorms og Heljar.
Gunnlöð er verndari skáldamjaðarins
Mímir – sá sem fróðastur, Hymir hrímþurs sá er réri með Þór, Þrymur er í einu aðalhlutverki Þrymskviðu, Gymir (faðir Gerðar). Þjassi vitorðsmaður Loka við rán Iðunnar og eplanna. Ægir eða Hlér, stundum talinn til guða (sjavargoð) Bjó í Hlésey, var fjölkunnugur mjög og átti að konu Rán. Saman áttu þau níu dætur með nöfnum aldanna. Rán tók til sín alla sjódauða menn.
ÚtgarðaLoki, Geirröður, Surtur eldjötunn sem fer með logandi sverði. Laufey móðir Loka.
Dvergar, goðin breyttu þeim í menn og gáfu vit, gull og gimsteinar tilheyrðu þeim völundarsmiðir, búa í klettum og steinum, heldu uppi heiminum Austri-Vestri- Norðri og Suðri, Alvís bað dóttur Þórs, Dísir (verndarenglar, og hamingjur manna) Valkyrjur, nornir og fylgjurdraumakonur